Gli sparuti incostanti sprazzi di bellezza

Jep Gambardella verwoordt het even groots als plat. Zinnen uit een stad waarin alles versmelt tot één kolkende stroom van leven. Hij toont ons het heiligste als Caravaggio: uitgekleed, naakt ontdaan van elke verhevenheid. En daardoor, daardoor is het zo intens menselijk en zo prozaïsch. Het verhaal mens. Hier komen Jep en Stéphane Mallarmé samen. Wij zijn een glimlach in een graftombe.

Sens-tu le paradis farouche
Ainsi qu’un rire enseveli

Het leven, de mens… soms zijn ze er, de sparuti incostanti sprazzi di bellezza, maar het eindigt altijd hetzelfde, altijd… con la morte. En, het begint ook altijd hetzelfde, altijd… We tuimelen het leven in, kreunend en schreeuwend in bloederige smurrie, levensdrek; restanten van de lijven van onze moeders die ons droegen. Moeders die ons, vloekend en tierend, op de wereld spuugden. Eenmaal uitgebraakt is er liefde, of eenzaamheid, of dat niet eens.

Jep wordt, evenals wij, na deze overpeinzing weer ingehaald door niets dan onszelf: In fondo, è solo un trucco

Finisce sempre così. Con la morte. Prima, però, c’è stata la vita, nascosta sotto il bla bla bla bla bla. È tutto sedimentato sotto il chiacchiericcio e il rumore. Il silenzio e il sentimento. L’emozione e la paura. Gli sparuti incostanti sprazzi di bellezza. E poi lo squallore disgraziato e l’uomo miserabile. Tutto sepolto dalla coperta dell’imbarazzo dello stare al mondo. Bla. Bla. Bla. Bla. Altrove, c’è l’altrove. Io non mi occupo dell’altrove. Dunque, che questo romanzo abbia inizio. In fondo, è solo un trucco. Sì, è solo un trucco.

Dit te ervaren, dat menselijke, die blah blah blah blah blah waaraan we zo gehecht zijn. Dat dit met alle sprazzi di bellezza uiteindelijk niets is dan un trucco, dan maakt óns tot een rire enseveli

Gli sparuti incostanti sprazzi di bellezza - February 29, 2020 - Robert Voogdgeert