Lange route

Er rijden geen treinen maar bussen tussen Arnhem en Nijmegen. Even voor Nijmegen neemt de chauffeur een afslag die de route naar het centraal station in Nijmegen er niet bepaald korter op maakt. Ik vraag me af waarom hij deze route neemt. Zou de andere brug zijn afgesloten?

Rechts voor mij zit een vrouw met zwaar opgemaakte ogen – er zitten klodders mascara in haar wimpers – en blauwe ringen om haar vingers die veel te opzichtig en aanwezig zijn. Zit ze wat onrustig op haar stoel te bewegen rechts schuin achter de chauffeur.

Bij een een kruising met stoplichten gekomen neemt de chauffeur bijna een verkeerde afslag en moet hij iets in de achteruit, om alsnog de rechtsaf te kunnen. Dan voltrekt zich een korte dialoog, of beter gezegd twee tot de ander gerichte monologen.

Vrouw met een lichte zweem van verwijt in haar stem:
— ‘U neemt wel een heel lange route, hoor!’
Chauffeur:
— ‘Nee, hoor, mevrouw! Deze route is veel rustiger.’
Vrouw:
—‘Ja? O…’
Chauffeur:
— ‘Ja, zeker. Ik neem déze weg hiero – de man komt duidelijk niet uit Nijmegen of Arnhem – en zo vermijd ik de drukte van de andere route. Als je dwars door de stad moet, sta je zo vast in het verkeer. Echt, dit is veel sneller.’
Vrouw:
— ‘Ja…? Ook op zondagochtend?’
Het is zo’n halve minuut stil…
Chauffeur:
— ‘Ja… weet je, ik rijd eigenlijk gewoon altijd zo.’
Het blijft stil.

Lange route - March 26, 2017 - Robert Voogdgeert